Algemeen

Outbound

Outbound

Göteborg glijdt onder de lage
luchten langs de nauwelijks
zichtbare eilanden ons voorbij.
In haar lange armen
varen we naar
open water.
Betraand zegt ze ons
Goede reis.


AvH, 9-11-2019

Bekentenis

Bekentenis

Een gedicht schrijven,
pijn!
Ja, maar, probeer toch,
pijn!
Waarover dan?
Pijn.


Björköby, 23-8-2019

Dichtertje

Dichtertje

Al dichtend
dichter bij
een gedicht
te komen.

Dichter bij?
of
dichter zijn?

Nooit zul je 't
zeker weten.

AvH, 2018-04-25

Lisa

Lisa

Fika na een concert.
Vrolijk, ontspannen
napraten.
Al pratend loopt ze
naar de piano en
opeens
vloeit daar Mozart
moeiteloos
de ruimte in.


AvH, 2017-12-27

Oorlog in m'n hoofd II

Oorlog in m'n hoofd II

Er is een maalstroom
in m'n hoofd die bijna
niet te temmen is,
die doorgaat,
ongebreideld
ondanks mijn futiel
verzet.

En toch, na lange, lange
jaren,
waar inzicht zwaar
bevochten werd,
was er,
niet immer nog,
maar soms slechts,
rust om orde af te dwingen.

Nu wegen jaren en mijn lijf is winter
maar zelfs de winter biedt een nieuw begin.


AvH, 2017-08-02

Oorlog in m'n hoofd

Oorlog in m'n hoofd

Soms, laat in de nacht, onrust.
Te laat, te wakker, dan, juist dan
komen de spoken, ze gaan niet,
ze blijven zolang ik niet ben.

Zijn? Slapend ben ik niet.
Wakker dan, gevlucht voor
de spoken, drijfnat bezweet.
Rechtop in bed. Gestolen rust.

Terug? De droom is weg.
Rust dan, geen slaap.

Voet

Voet, een discussie

Bram: M'n voet beweegt weer!
Doe jij dat God? Zieltjes winnen? eikel!

God: Ik ook van jou.

AvH, 10-6-2016

Slauerhoff

Gejat van Slauerhoff

In een gedicht daar kan ik leven,
daar is geen pijn,
daar kan ik zijn.
Geen lijf, geen angst, geen angst en beven.

Maar hier, op aard, daar woont mijn lijf,
bij dit gedicht en bij wat pijn
zonder die ik niet mijzelf zou zijn.
Ik ben, ik schrijf, en ondanks alles, blijf

in een gedicht? Maar daar is zij niet
met wie ik al zo lang gelukkig ben.
Die mij, en ik haar, heb gekozen en
die mij nooit een ogenblik verliet.

In een gedicht kan ik niet altijd zijn.
Bij m'n geliefde wel, desnoods met ook wat pijn.

Kopie?

Kopie?

Er is van ieder een kopie
die zelf natuurlijk dat niet ziet
want kent wie hem ontmoet nog niet,
of nooit want ik alleen weet wie ik zie.

AvH, 1-2-2016

Contact!

We zijn net weer eens de hele dierentuin doorgelopen. Daarna nemen we vaak een wijntje bij het restaurant voorin de tuin.
M'n favorite plaats, want uitzicht op het Siamang verblijf, met een variant op de Gibbon erin, de Siamang dus. Daarvoor kom ik in de dierentuin, voor de katten en de apen, in die volgorde.

Een van de Siamangs, er zijn er nu drie, komt vooraan zitten en het lijkt wel of 'ie me aankijkt.
Wat zou zo'n dier nu denken overpeins ik, enigszins geholpen door de alcoholische versnapering.
"Dat ik hier heel graag wel eens uit zou willen, zuipschuit!". De boodschap komt luid en duidelijk door, alsof ik een hoofdtelefoon op heb.
Als ik zover van de schrik bekomen dat ik weer naar de kooi durf te kijken zit hij nog steeds in dezelfde houding naar me te kijken.

Dit kan niet, stel ik mezelf gerust. Dit geloof ik gewoon niet basta!
"Hallo! Ben ik in beeld, ik probeer je wat te zeggen!". Opnieuw komt het binnen alsof het midden in m'n hoofd uitgesproken wordt.
"Zit jij tegen mij te praten?" probeer ik hem halfslachtig toe te "denken", maar er komt geen antwoord. "Geef me dan een teken" probeer ik nog.

Te veel gedronken is mijn eindconclusie. Ik geloof het echt niet, stel ik mezelf ten overvloede gerust.
Als we huiswaarts gaan zie ik dat hij weg is. Naar het binnenverblijf waarschijnlijk.
Ik kan het niet nalaten toch nog langs de kooi te lopen op weg naar de uitgang.
Vooraan in de kooi is een stukje zand schoongeveegd.


"Thomas!" staat er met grote letters.

Harm in een Haiku

Harm in een Haiku

Harm heeft gelopen.
Lopen, dat is zijn leven.
Nog heel lang hoop ik.


Bj
örköby, 20-3-2015

Onmacht

Onmacht

Ik was een kind en kon nog huilen,
puur uit kinderlijk verdriet.
Veel te snel al, niet veel later, was die kracht er niet.
Ik was al weg, op pad langs levens klem en kuilen.

Geliefden waren er, zo velen, wier leven hen te snel verliet.
En ik? Ik zocht niet meer maar werd gelukkig met wie ik later heb ontmoet.
Met één blik op een schietbaan heb ik haar, en het geluk begroet.
Maar huilen om wie ik had verloren? Huilen, nee, dat kon ik niet.

M'n liefste ben ik gaan waarderen toen leven niet vanzelf meer sprak
en toen ze onvermoeid heeft volgehouden, sterker, sterker nog dan ik.
We zijn er nog, en heel gelukkig in een nieuw leven met een nieuwe blik.
Daar kan ik, daar kunnen wij, zo moet ik zeggen, leven onder een eigen dak.

Wie ik verloor zal bij me blijven, voor hen is er geen ver verschiet.
Maar huilen om wie ik heb verloren? Huilen, nee, dat kan ik niet.

Bram, 6 januari 2015

Tante Rie

Tante Rie

Ze komt half omhoog uit haar stoel.
Kom je snel weer?
Haar ogen schitteren.
100 is ze, en nog…

AvH 30-4-2012

Kiev

Kiev

Papa, waar ligt Kiev?
Kiev ligt achter het ijzeren gordijn.
Niet dat het veel uitmaakt,
er is niemand meer.
Alles is er
dood.



Borne, 3-5-1986

Jij

Jij

Opeens ben je er.
Tastbaar, maar van een afstand.
Schok van herkenning.


Borne, 25-4-1985

Ijsafzetting

Ijsafzetting

Mijn wagen start niet.
Als ik uitgevloekt ben zit
de voorruit vol rijp.


Borne, 12-01-1985

Stuk

Stuk

Volmaakt bewegen
wordt pas werkelijk gezien
als je zelf stuk bent.



Borne, 10-12-1984

Kennis

Kennis

Kennis vergaren
is telkens weer beseffen
hoe weinig je weet.


Borne, 30-11-1984